Over mij

In 2008 ben ik gestart met de opleiding Pedagogiek. Ergens voelde ik toentertijd dat ik kinderen wilde helpen omdat ze nog niet voor zichzelf kunnen opkomen. Inmiddels besef ik me dat dit tegelijkertijd een wens is voor mijzelf als kind zijnde. Ook schatte ik in dat de opleiding me zou gaan helpen om tot inzichten in mezelf en de maatschappij te komen die nodig zijn voor groei. 

Na mijn afstuderen startte mijn carrière in de jeugd ggz/ jeugdzorg. Ik merkte dat praten niet mijn ding was om iets in beweging te brengen. Het bracht mij en de ander te veel in het hoofd, waar overlevingsstrategieën de overhand nemen. Ik zocht naar iets wat ons meer in het lijf bracht.

In eerste instantie dacht ik dat mindfulness niks voor mij was. Tijdens de geringe ervaringen die ik ermee had, was ik veel afgeleid en namen mijn gedachten me mee op pad. Toen ik ging mediteren in groepsverband, merkte ik dat dit een wereld van verschil was. Ik was niet alleen met al die afleiding en de diverse reacties maakte dat ik herkenning vond. Ik gaf het meer een kans en ontdekte wat mindfulness voor mij betekende; ik leef het leven ‘voller’. De fijne kleine dingen merkte ik meer op én ik kon meer nieuwsgierig aanwezig zijn bij het onprettige. Ook merkte ik spanning eerder op, zoals spierspanning rond mijn slaap, wat van kinds af aan al leidde tot migraine. Door dit op tijd op te merken, merk ik dat ik een keuze heb: doorgaan of een standje rustiger aan met mijn aandacht in het hier en nu, in plaats van 3 stappen vooruit.   

Sinds 2016 werk ik als mindfulness trainer in de jeugdzorg. Hier geef ik trainingen aan collega’s, ouders, jongeren en kinderen.
Mindfulness (MBCT) geef ik in groepsverband en ik geniet dagelijks van het effect op de ander en van het samen ZIJN in een groep. Graag combineer ik mindfulness met uitleg overo.a. ons stress- en hechtingssysteem. Het mooiste vind ik hoe de bril van ouders gedurende de training verandert en er meer ruimte komt voor compassie en mildheid naar zichzelf én de kinderen. Ik geloof dat iedere ouder weet wat goed is voor het kind, alleen is dit lastig te zien als je ondergesneeuwd bent met stress.

Om onze kinderen te kunnen geven wat ze nodig hebben, hebben we een samenleving nodig die ingericht is op meer verbinding met elkaar, zorgen voor de ander en meer ruimte om te kunnen vertragen. Gelukkig zijn er steeds meer initiatieven die zich hiervoor inzetten en denkt ook de overheid steeds meer mee in het uitbreiden van bijvoorbeeld CenteringPregnancy, uitbreiden van ouderschapsverlof, inzetten van mindfulness trainingen in het onderwijs en meer. 

Nieuwsgierig onderzoek ik waar mijn inzet het meest duurzame effect heeft op de volgende generaties; is dit door het vak ‘zelfzorg/ zorgen voor elkaar’ op scholen aan te bieden (of vooralsnog na school), preconceptioneel aan de slag te gaan (voor de zwangerschap), te werken met jonge ouders, interventies die de prille ouder-kind relatie versterken, en/of gewoon met diegene die klaar zijn om ‘wakker’ te worden, want het is nooit te laat om de cirkel (voor een stukje) te doorbreken.
De tijd zal het leren en ik beweeg  graag mee. Ook bied ik trainingen aan pedagogisch professionals, omdat ze bijdragen aan de kring om de kinderen (en het systeem) en het vergroten van bewustzijn en emotionele beschikbaarheid, net als voor ouders, ook voor hen van grote meerwaarde is.

Vanuit passie draag ik mijn steentje bij door zorg aan te bieden in groepen, daar waar het kan. Soms is er eerst iets anders nodig, soms is er heel iets anders nodig om onze kinderen en onszelf tegemoet te komen in wat we nodig hebben. Ik bouw graag samen met andere partijen.